Žitije
Sveti Simeon Mirotočivi, u svijetu poznat kao veliki župan Stefan Nemanja, rodio se oko 1113. godine u oblasti Ribnice (blizu današnje Podgorice). Dolazio je iz ugledne vlastelinske porodice, ali su okolnosti njegova djetinjstva bile burne: krstio se po latinskom obredu dok je bio maloljan, no potom ponovo primio pravoslavno krštenje, što je bio simboličan uvod u cijeli njegov životni put — put povratka iskonskoj srpskoj pravoslavnoj tradiciji.
Nemanja je postepeno širio svoju vlast nad srpskim oblastima i oko 1166. godine postao veliki župan Raške, ujedinivši srpske župe u jednu državu. Njegova vladavina trajala je skoro tri decenije i obilježena je kako ratničkim podvizima — osvajanjem Zete, Hvostna i Pomoravlja — tako i dubokim vjerskim zalaganjem. Posebno je poznat po tome što je žestoko suzbijao bogumilsku jeres koja je prijetila da razori duhovni i državni identitet srpskog naroda. U tome je bio nemilosrdan, ali su ga vodili teološki i pastorski razlozi: smatrao je da jeres razdire Crkvu i narod.
Nemanjina vladavina donijela je Srbiji period mira, gradnje i kulturnog procvata. Podigao je brojne crkve i manastire, od kojih su posebno poznati Studenica — zadužbina koja se smatra krunom srpske romaničke arhitekture — i Đurđevi Stupovi kod Novog Pazara. Studenica je postala duhovna i kulturna prijestolnica srpskog naroda, a i danas je na UNESCO-voj listi svjetske baštine.
Krajem XII vijeka, tačnije 1196. godine, Stefan Nemanja je abdicio prestol u korist svog sina Stefana Prvovenčanog i zamonašio se pod imenom Simeon u manastiru Studenici. Već tada je bio star čovjek, ali ga monaški žar nije napuštao. Ubrzo je otišao na Svetu Goru Atonsku, gdje se pridružio svom najmlađem sinu Rasti — monahu Savi. Zajedno su obnovili zapušteni manastir Hilandar i od cara Aleksija III ishodili da ga pokloni Srbima kao vječnu monaštvu zadužbinu. Hilandar je od tada bio i ostao duhovni stup srpskog naroda na Istoku.
Sveti Simeon je preminuo u Hilandaru 13. februara 1199. godine, okružen monasima i sinom Savom. Sahranjen je u manastirskoj crkvi, a ubrzo su se počela događati čuda: miris mira počeo je da izvire iz njegovog groba, odakle mu i nadimak Mirotočivi. Sin Sava je dao da se svečevo tijelo prenese u Studenicu, gdje su i potom nastavala čudotvorna iscelenja.
Srpska Crkva kanonizovala ga je veoma rano, gotovo odmah po prenosu moštiju, a sveto Sava je napisao žitije svoga oca, jedno od prvih književnih ostvarenja na srpskom jeziku. Nemanjina svetost nije samo lična — ona je i osnivačka, jer je on postavio temelje na kojima je cijela srpska svetorodna Nemanjićka dinastija gradila svoju duhovnost i državnost.
Tropar (glas 8)
Od mladosti Hristovu vjeru savršeno sačuvavši, žezlo carstva uzevsii i narod pravovjerni sabravši, bogomrsku jeres savladao si; zatim u monaštvo zaodjenuvši se, u Svetoj Gori Bogu ugodio si, i mirotvorno tijelo tvoje — dokaz tvoje svetosti — nama ostavio si, oče Simeone. Moli Hrista Boga da spase duše naše.
Kondak (glas 3)
Otačastvo tvoje napustivši, kao Avram patrijarh, za zapovijeđu Božijom pošao si, i sveto Simeon Mirotočivi bio si, i mnoštvo pobožnih k Bogu prizvao si. S njima se moli, oče naš, da spase Hristos Bog duše naše.
O slavi
Sveti Simeon Mirotočivi nije uobičajena krsna slava srpskih porodica, no njegovo štovanje je duboko ukorijenjeno u srpskoj duhovnosti, posebno kod potomaka monaških i svešteničkih porodica i u krajevima bliskim Studenici. Manastir Studenica svake godine 13. februara organizuje svečanu liturgiju na kojoj se okupljalji vjernici iz cijele Srbije.
Njegovi mošti — koje je sveti Sava prenio iz Hilandara — čuvaju se u Studenici i predmet su posebnog poštovanja. Vjernici dolaze da ih ljube i traže ozdravljenje i pomoć, jer se miro koje je teklo iz groba svetog Simeona smatra jednim od najvećih čuda srpske Crkve.